Janusz Podoski
Biografia
Janusz Podoski urodził się 4 września 1898 roku w Łosicach, w rodzinie Kazimierza Gabriela Józefa Podoskiego herbu Junosza, lekarza powiatowego, oraz Janiny z Lubowidzkich herbu Topacz. Jego brat Bohdan był sędzią i działaczem społecznym.
Ukończył gimnazjum w Kijowie, a następnie w latach 1919-1926 studiował malarstwo w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Tadeusza Pruszkowskiego i Edwarda Trojanowskiego. W 1920 roku ochotniczo służył w Wojsku Polskim.
W latach 1925-1939 był członkiem-założycielem Bractwa św. Łukasza, grupy artystycznej skupiającej malarzy. W latach 30. XX wieku zaczął zajmować się fotografiką, która po wojnie stała się jego główną dziedziną twórczości. Zajmował się głównie malarstwem portretowym.
W 1938 roku wziął udział w tworzeniu cyklu obrazów historycznych przeznaczonych do Polskiego Pawilonu na Wystawę Światową w Nowym Jorku w 1939 roku. W latach 1938-1939 należał do Fotoklubu Warszawskiego. Po wojnie, od 1947 roku, był członkiem-założycielem Związku Polskich Artystów Fotografików (legitymacja nr 7).
Zmarł 5 marca 1971 roku w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B18-8-15).